Terwijl in Wenen de halve finale van de 70ste editie van het Eurovisie Songfestival doorging, werden er op 12 mei in heel Europa alternatieve edities georganiseerd. Edities die zich wél iets van lot van het Palestijnse volk aantrekken en zich niet voor de kar van een apartheidsstaat laten spannen.
Zo ook in Brussel waar een uitverkochte La Madeleine een enthousiast publiek wist te trekken voor United For Palestine – medegeorganiseerd door SOS Gaza, 11.11.11, Intal en Vrede vzw en ondersteund door het ABVV.
Dabkeh
Onder zware elektronische beats, verweven met Arabische zang en andere traditionele muzikale elementen werd de zaal getrakteerd op een opvoering van Raj’een Dabkeh Group. Deze in Brussel gevestigde dansgroep zet zich in voor de Palestijnse zaak middels het promoten van de traditionele Dabkeh dans. Raj’een betekent overigens “we zullen terugkeren” – toepasselijk voor een ontheemd volk.
In echte klassieke Eurovisie stijl ging de dansopvoering van Raj’een Dabkeh Group naadloos over in een indrukwekkend geproduceerde video, waarin de spectaculaire danspassen van het scherm spatte.
Nadat de toon gezet was kwamen medeorganisatoren Katrien De Ruysscher en Alain Platel op het podium om het eerste deel van de show te presenteren. “Wij staan hier omdat we niet akkoord gaan met de deelname van België en Israël aan het Eurovisie Songfestival. We wijzen de manier hoe deze wedstrijd gebruikt wordt om de genocidaire, apartheidspolitiek van Israël te normaliseren dan ook af”, zei De Ruysscher tegen het publiek.
Boycotten & aanspreken
Daarnaast werd er ook aangehaald hoe we niet alleen collectief het Eurovisie Songfestival moeten boycotten, maar dat we net zo goed bedrijven die geen graten zien in een zionistische etnostaat moeten aanspreken op met wie ze zaken doen. Onder andere Coca-Cola, Carrefour, Caterpilar en Belfius maken zich hieraan schuldig. Om de zoveel tijd barstte er ergens in het publiek een spontane “free, free Palestine” uit, dat telkens gretig werd beantwoord door de rest van de zaal.
Ook muzikant Stef Kamil Carlens nam op een bepaald moment het woord: “op dit moment vinden er overal in Europa gelijkaardige events plaats. Het songfestival is nog nooit zo onpopulair geweest: door hun dubbele standaarden, racistisch beleid en hypocrisie.” Direct daarna werden de muzikanten voorgesteld. Nadat ze eerst zelf ‘Eurovision Telex’ zong, kroop Isolde Lasoen voor de rest van de avond achter het drumstel. Ook Lenny Lenny, het soloproject van muzikant Lennert Coorevtis (bekend van Compact Disk Dummies) en oud-Eurosong kandidate Laura Tesoro brachten beiden een nummer. Tesoro speelde uiteraard haar hit ‘What’s the pressure’ – het nummer waar ze destijds mee deelnam.
En natuurlijk kregen niet alleen Belgische artiesten het podium. Palestijnse muzikant Bashar Murad sprak eerst het publiek aan alvorens twee nummers te brengen. “We zijn het beu dat het festival misbruikt wordt om het imago van Israël wit te wassen. Naast het vergoelijken van een genocide, proberen ze zich ook te profileren als een vrijhaven voor LGBTQIA+-rechten. Het is een grote farce”, sprak hij het publiek toe.
Met een krop in de keel
Verder op de avond passeerden ook grote Belgische artiesten als Daan en Zap Mama de revue. En natuurlijk mocht ook Gustaph ‘Because of You’ brengen, zijn Eurosong-inzending van 2023. Wat onder luid applaus van het publiek onthaald werd. Daarna volgde een kippenvelmoment. De Palestijnse dichteres Halah Asfour bracht een pakkend gedicht, waarmee ze heel de zaal stil kreeg, krop in de keel incluis:
“Hoe leg je uit dat de eettafel plots te groot wordt? Dat speelgoed onaangeroerd blijft alsof iemand elk moment kan thuiskomen? Dat een moeder verdwijnt, maar haar geur nog dagenlang in de lakens blijft hangen? Mijn tante verbrandde levend samen met haar baby. En zelfs terwijl het vuur haar lichaam verteerde, slaagde ze er nog in haar zesjarige zoon te redden.”
Heel de avond werd er luidkeels gescandeerd, geklapt, gezongen, terwijl keffiyehs over schouders hingen en in de lucht werden gehouden. Het was een moment om solidariteit te vieren en stil te staan bij al het leed dat de Palestijnen sinds mei 1948 hebben moeten verduren. Dat leed zag je ook terug in de ogen van Bashar, van Halah, van de Dabkeh-dansers, maar evenzeer zag je een onwaarschijnlijke weerstand en veerkracht in de reflectie van diezelfde irissen. Twaalf punten voor moed, solidariteit en menselijkheid.
