De sociaaleconomische barometer is het jaarlijks werkstuk van de socialistische vakbond om de staat van het land op te maken en om feiten en fictie van elkaar te onderscheiden.
De recente beslissingen van de Arizona-regering zijn stuk voor stuk een bittere pil voor werknemers.
“Zowat elke beslissing heeft negatieve gevolgen voor werknemers”, klaagt ABVV-voorzitter Bert Engelaar. “En dan hebben we het nog niet eens over de aanvallen op gepensioneerden en werkzoekenden, met de beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd of de afschaffing van de welvaartsenveloppe. Het Arizona-beleid komt systematisch en uitsluitend op de schouders van werknemers en uitkeringsgerechtigden terecht.”
Fiscaliteit
Op fiscaal vlak idem: ook hier betalen de gezinnen. Afschaffing huwelijksquotiënt, verminderde aftrekbaarheid van alimentatie, schrapping van het belastingkrediet voor werkzoekenden. “Iedereen zal dit voelen, behalve de breedste schouders. Tel daar nog de verhoging van de gemeentebelastingen en de btw op een reeks consumptiegoederen bij.”
De rijksten staan uit de wind. “Kapitaalinkomsten laat deze regering zo goed als onaangeroerd”, aldus Engelaar. “De meerwaardebelasting treft niet de superrijken, maar mogelijk wel de welgestelde middenklasse. Een belasting op grote vermogens? Geen sprake van. Voor werknemers daarentegen is de factuur wel héél zwaar.”
Arizona-amateurisme
Voor de lonen is geen verbetering in zicht. De wet van ‘96 blokkeert alle onderhandelingen. De index is een eerste dam tegen al te groot koopkrachtverlies wanneer de prijzen stijgen, maar volstaat niet langer om de reële koopkracht van gezinnen te handhaven.
“Met Arizona wordt het nog erger,” waarschuwt Engelaar. Hij wijst in het bijzonder op de concrete impact van tweemaal een indexsprong light, eentje in 2026 en eentje in 2028. “Zowat de helft van de werknemers in ons land verdient 4.000 euro bruto. Die zijn dus allemaal de klos. Op een ganse loopbaan kan dit oplopen tot tienduizenden euro verlies. En dan is het nog lang niet duidelijk hoe deze maatregel in de praktijk eigenlijk toegepast moet worden. Deze regering blinkt uit in amateurisme.”
“De regering-Dehaene nam in de jaren ’90 vergelijkbare maatregelen, maar toen was er tenminste een project: toetreden tot de euro. Hier wordt evenveel of meer schade aangericht, maar tegelijkertijd moeten we aanhoren dat de tekorten zullen blijven stijgen en dat het morgen nog erger zal zijn. De zogenaamde doelstelling van deze regering – het tekort terugdringen – zal niet worden bereikt. Dat is toch niet serieus?”
Flexibiliteit à volonté
Verhoogde flexibiliteit is een ander rode draad in de barometer 2025. “Contracten van 1/10 in plaats van 1/3 van een voltijdse baan, uitbreiding van flexi-jobs, toename van studentencontracten, versoepeling nachtwerk, meer platformwerk, zogenaamd vrijwillige overuren. De herinvoering van de proefperiode is echt sociale achteruitgang.”
De gevolgen voor de gezinnen zijn groot. De werknemers betalen de prijs met hun gezondheid. Het aantal burn-outs neemt toe terwijl de uitstapmogelijkheden aan het einde van de loopbaan verdwijnen. Engelaar: “zeggen dat je het aantal langdurig zieken wilt verminderen en tegelijk de gezondheid van werknemers in gevaar brengen door loopbanen onhaalbaar te maken, dat slaat werkelijk nergens op.”
Van onzekerheid naar armoede
De barometer wijst ook op een zorgwekkende dynamiek op valk van armoede en sociale ongelijkheid. We lezen dat het armoedecijfer de afgelopen jaren relatief stabiel bleef, met name dankzij een verhoogd minimumloon en -pensioen. Maar nu dreigen we de andere richting op te gaan.
“De uitsluiting van werkzoekenden uit de werkloosheidsverzekering zal nefaste gevolgen hebben. 30 à 40 procent van de uitgeslotenen woont samen, en het zijn vooral vrouwen. De kans dat deze gezinnen onder de armoedegrens terechtkomen is groot.”
Het gaat vrij goed met de economie, zo lezen we in de barometer. Maar de verdeling van de gecreëerde rijkdom zit scheef, in het voordeel van kapitaal en in het nadeel van de werkende mens.
Achter alle tabellen, percentages en grafieken in de barometer gaat een menselijke realiteit schuil: moeilijker rondkomen, onzekerdere loopbanen, vroegtijdige lichamelijke slijtage, afbrokkelende sociale bescherming. De cijfers tonen de impact van politieke keuzes. Ze roepen ook meer dan ooit op tot een andere verdeling van de rijkdom, voor een samenleving met meer rechtvaardigheid en solidariteit.
De volledige sociaaleconomische barometer lees je op abvv.be/barometer-2025
De sociaaleconomische barometer
in 10 cijfers
1. Lonen
+0%
Dit is de evolutie van de koopkracht de afgelopen 10 jaar. De bedrijfswinsten gaan erop vooruit, terwijl de koopkracht door de loonnormwet geblokkeerd wordt.
2. Loon vs. productiviteit
28% <> 12%
Jouw productiviteit als werknemer steeg sinds 1995 met 28%. Dat betekent dat je per gewerkt uur 28% meer rijkdom creëert. Jouw brutoloon steeg in dezelfde periode maar met 12%? Waar is de resterende 16% naartoe? Naar bedrijfswinsten.
3. Cadeaus aan bedrijven
€16 miljard
In 2024 vloeide zo’n €16 miljard euro naar de bedrijven in de vorm van loonsubsidies en sociale bijdrageverminderingen. Deze gulle cadeaus aan bedrijven worden in de doemverhalen over “dure Belgische werknemers” handig achterwege gelaten.
4. Loonkloof v/m
19,9%
Vrouwen verdienen per jaar 19,9% minder dan mannen (zonder aanpassing voor arbeidsduur). De loonkloof v/m daalt lichtjes, maar veel te traag.
5. Alternatieve verloning
€ 8,5 miljard
In ons land werd in 2024 voor €8,5 miljard aan alternatieve verloning (maaltijdcheques, bedrijfswagens, cao 90, telefoon, internet …) toegekend. Deze verloning draagt niet of amper bij aan de sociale zekerheid en de werknemer bouwt er geen sociale rechten (bv. pensioen) mee op.
6. Belasting
43% <> 23%
Een gemiddeld Belgisch inkomen wordt belast aan 43%. Voor de grootverdieners (de top-1%) is het alle dagen feest, want zij betalen een schamele 23%.
7. Flexwerk
€1,53 miljard
Flexi-jobs (€330 miljoen) en studentenjobs (€1,2 miljard) kosten de gemeenschap vandaag samen meer dan anderhalf miljard euro per jaar omdat ze amper bijdragen aan de sociale zekerheid en bovendien in concurrentie staan met reguliere jobs die wél bijdragen.
8. Deeltijds
26,4% van de werknemers werkt deeltijds
40,5% van de vrouwen werkt deeltijds
40% van de deeltijdse werknemers doet dat niet uit eigen keuze
9. Langdurig zieken
500.000+
Het aantal langdurig zieke werknemers gaat boven het half miljoen, een stijging van 28% sinds 2018. Meer dan een kwart van de langdurig zieken kampt met psychische problemen, zoals depressie of burn-out.
10. Managementvennootschappen
60.000
Het aantal managementvennootschappen vertienvoudigde op tien jaar tijd. Dat zorgt voor een pak minder overheidsinkomsten omdat er op een handige manier belastingen mee ontweken kunnen worden.








