De federale regering zet haar hervorming voort om de werkloosheidsuitkeringen in de tijd te beperken. In de praktijk neemt de bezorgdheid toe, zowel bij de betrokkenen als bij de diensten die werkzoekenden begeleiden. We spraken met Philippe Borsu, federaal secretaris van het ABVV en expert op vlak van werkloosheidsregelgeving.

De regering beweert dat deze hervorming mensen weer aan het werk zal helpen. Is dat zo?

“Neen. Tal van studies tonen dit al aan. We moeten eerst eens goed kijken naar wat de regering verstaat onder een ‘terugkeer naar de arbeidsmarkt’. In de statistieken wordt een baan van één dag al als een terugkeer naar de arbeidsmarkt geteld. Daardoor kunnen vervolgens positieve cijfers worden bekendgemaakt, maar dat zegt niets over de kwaliteit of de stabiliteit van de gevonden job. Dit als een politiek succes presenteren is een beetje gemakkelijk.”

Ook mensen die jarenlang hebben gewerkt en bijdragen hebben betaald, zullen worden of zijn al uitgesloten. Gaat de hervorming voorbij aan ieders realiteit?

“Absoluut. We krijgen enorm veel getuigenissen van werknemers die lange tijd bijdragen hebben betaald, die periodes van werk hebben gekend, soms moeilijke, soms gefragmenteerde loopbanen, en die vandaag met uitsluiting worden bedreigd. Deze hervorming hanteert een kille, administratieve logica, zonder rekening te houden met de menselijke realiteit en de gebeurtenissen van het leven.”

“De hervorming hanteert een kille, administratieve logica.”

— Philippe Borsu, federaal secretaris ABVV

Is dit een vorm van politieke blindheid?

“Nee. Er zit een duidelijke doelstelling achter deze hervorming. Premier De Wever heeft dit zelf gezegd. Voor hem gaat het om een vorm van staatshervorming zonder het als zodanig te benoemen. De hervorming treft vooral Brussel en Wallonië, waar een grote meerderheid van de langdurig werkzoekenden geconcentreerd is. Er zit ook een symbolische dimensie achter. De regering wil zich ‘krachtig’ tonen tegenover werkzoekenden. Maar achter deze politieke show gaan sociale en menselijke drama’s schuil.”

We horen ook over de moeilijkheden waarmee de OCMW’s kampen.

“Aanvankelijk legde de regering uit dat een derde van de betrokkenen weer een baan zou vinden, een derde een beroep zou doen op het OCMW en een derde volledig van de radar zou verdwijnen. In de praktijk, met name in Wallonië en Brussel, zien de OCMW’s nu al een zeer sterke stijging van de hulpaanvragen. In sommige gemeenten wordt het aangekondigde derde ruimschoots overschreden. Verschillende OCMW’s hebben overigens gevraagd om een opschorting of uitstel van de uitvoering van de hervorming, omdat de werkdruk onhoudbaar wordt. Er zijn financiële compensaties aangekondigd, maar die blijven ruimschoots ontoereikend gezien de omvang van de behoeften.”

Hoe is de sfeer ondertussen bij de werkloosheidsdiensten en de leden?

“De situatie is zeer complex. Vooral psychologisch. We moeten de betrokkenen zoveel mogelijk begeleiden, ondersteunen en geruststellen. Maar onze medewerkers staan ook onder enorme druk. Ze moeten zeer grote hoeveelheden dossiers verwerken, reageren op bezorgde mensen en tegelijkertijd omgaan met steeds complexere administratieve regels. Met andere woorden: het is niet omdat er minder werkzoekenden zijn, dat er minder tijd kruipt in het correct behandelen van alle dossiers, integendeel.”