Bert Engelaar volgt Thierry Bodson op als voorzitter van het ABVV. Selena Carbonero Fernandez is de nieuwe algemeen secretaris. Een gesprek met het kersverse duo aan het hoofd van de socialistische vakbond.

Hoe ziet jullie parcours er tot nu toe uit?

Bert: “Ik ben geboren op 5 november 1979, getrouwd en vader van vier kinderen – twee meisjes en twee jongens. Ik kom uit Gent, waar ik Latijn-Wetenschappen heb gestudeerd, voordat ik een diploma als maatschappelijk werker behaalde.”

“Op vrijdag kreeg ik mijn diploma en de maandag daarop begon ik te werken bij ABVV Scheldeland, vandaag ABVV Oost-Vlaanderen, op de juridische dienst. Na enkele jaren ging ik aan de slag bij de Algemene Centrale op federaal niveau in Brussel. Daar werkte ik vervolgens als secretaris bij de Algemene Centrale Brussel-Vlaams-Brabant. In 2019 werd ik voorzitter van de afdeling. Dat heb ik zes jaar gedaan, voordat ik op 1 januari 2025 werd benoemd tot algemeen secretaris van het ABVV en minder dan een jaar later tot voorzitter, na het vertrek van Thierry Bodson.”

Selena: “Ik ben 46, net als Bert, en geboren in Luik op 19 september 1979. Ik werk al 20 jaar voor het ABVV. Mijn familie waren Spaanse immigranten, die begin jaren zestig naar België kwam om te ontsnappen aan economische ellende en dictatuur. Ik ben opgegroeid in Herstal en ben erg gevoelig voor sociale onrechtvaardigheid.”

“Ik studeerde rechten om het systeem te begrijpen en beter te kunnen bestrijden, en daarna ben ik advocate geworden. Maar ik had behoefte aan een collectief engagement. Zo ben ik bij het ABVV terechtgekomen als juriste bij de metaalarbeiders, voordat ik vast in dienst kwam bij de Algemene Centrale in Luik. Mijn feministisch engagement en mijn wil om werknemers over alle sectoren heen te vertegenwoordigen, lopen als een rode draad door mijn hele loopbaan.”

Betekent jullie komst een trendbreuk of eerder continuïteit aan het hoofd van het ABVV?

Bert: “Zeker geen breuk, want dat heeft een negatieve connotatie. Ik zou duidelijk spreken van continuïteit, maar sommige dingen gaan we anders aanpakken. Dit is trouwens al begonnen met Thierry Bodson. We hebben al flink gesleuteld aan onze toekomstvisie voor het ABVV. Dat Selena en ik jonger zijn zorgt ongetwijfeld voor een andere kijk op de zaken, en dat is nodig voor onze organisatie. Het belangrijkste is dat we bepaalde praktijken verbeteren zonder de fundamentele vakbondswaarden uit het oog te verliezen.”

Selena: “We hebben een gelijkaardig temperament. Het moet vooruitgaan. Maar wel op een methodische manier, volgens het intern democratisch proces. Democratie leg je niet van boven op. Het is een denkproces, met nieuwe ideeën, levendig debat. Zo doen we de organisatie positief evolueren. Bert en ik hebben veel energie en we zullen die blijven inzetten voor het ABVV. Maar energie alleen is niet genoeg: er zijn duidelijke doelstellingen nodig.”

Bert: “De samenleving is ingrijpend veranderd – niet altijd ten goede – en we moeten onze manier van werken aanpassen aan die realiteit, opdat we onze rol voor de hele werkwereld kunnen blijven spelen.”

Selena: “Wij zijn een motor voor maatschappelijke verandering, een tegenmacht voor het kapitalistisch model dat macht en rijkdom in handen van een kleine minderheid concentreert.”

“De samenleving is ingrijpend veranderd en we moeten onze manier van werken aanpassen aan die realiteit. We willen onze achterban nog beter bereiken: de jongeren, die de delegees zijn van morgen, maar evenzeer de gepensioneerden.”

— Bert Engelaar, voorzitter ABVV

Wat is vandaag de grootste uitdaging voor de vakbonden?

Selena: “Hoop herstellen. Positieve toekomstperspectieven schetsen. Er is de verschuiving naar politieke rechts – in België en elders – die systematisch ten koste gaat van werknemers en de meest kwetsbaren. Het is aan ons om aan te tonen dat er wel degelijk positieve alternatieven bestaan.”

“Daarnaast zijn er de maatschappelijke machtsverhoudingen. Onze onderhandelingsvrijheid wordt quasi tot nul herleid. Onderhandelen zoals het hoort, veronderstelt compromissen, geen ellenlange lijst van toegevingen. Om echte onderhandelingen te voeren, moet je je positie versterken.”

Bert: “Daarom moeten we iedereen blijven vertegenwoordigen, ondanks maatschappelijke veranderingen. In België, net als elders in Europa, verliezen de vakbonden leden. We zien dat er geen automatische groei meer is. Maar we hebben ook al gemerkt dat het mogelijk is om nieuwe mensen aan te trekken als we bepaalde werkwijzen veranderen.”

“We zijn een tegenmacht, een massaorganisatie, die door een groot aantal mensen moet worden gedragen. We willen de basis bereiken, ermee in gesprek gaan. De jongeren die er vandaag bij komen zijn de delegees van morgen, maar ook de gepensioneerden verliezen we nooit uit het oog.”

“Vandaag vertegenwoordigen we meer dan een miljoen leden. Maar zouden dat er op een dag geen twee miljoen kunnen zijn? Dat is in ieder geval één van onze doelen.”

“Het ABVV heeft een maatschappelijke en politieke rol. Het is tegelijk een motor voor verandering alsook een tegenmacht.”

— Selena Carbonero Fernandez, algemeen secretaris ABVV

Thierry Bodson, 40 jaar vakbondswerk

Hij legde eind 2025 zijn functie als ABVV-voorzitter neer. Thierry Bodson deed zijn syndicaal werk met consistentie, respect voor een gegeven woord en met het collectief boven alles.

Bij Thierry staan cijfers centraal. Hij is boekhouder van opleiding en benadert zijn dossiers met strikte nauwkeurigheid. Begrotingen, financieringsmechanismen, becijferde effecten van hervormingen: hij voert de sociale strijd niet blind, maar onderbouwd. De legitimiteit van een vakbond wordt niet alleen bepaald door waarden, maar ook door technische kennis.

Hij komt uit de oude school, waar een woord een woord is. Hij won uit verschillende hoeken advies in, onderhield contacten, voerde urenlange (telefoon)gesprekken om tot een evenwichtig compromis te komen dat niemand tekort doet. Thierry beledigt niemand, want dat heeft geen zin.

“Alle akkoorden zijn ontstaan uit meningsverschillen. Dat hoort bij het leven en bij overleg. Helaas is de cultuur van compromissen in de politiek verdwenen. Iedereen houdt vast aan zijn standpunten. En radicaliseert.”

Achter zijn ietwat koele publieke houding hebben degenen die hem kennen zijn grote gevoeligheid ontdekt. “Om vakbondsman te zijn, moet je gewoon van mensen houden”, zegt hij tegen een journalist.

De afgelopen maanden probeerden we meer persoonlijke informatie uit hem te krijgen over zijn gemoedstoestand, zijn wroeging, zijn spijt, zijn gevoelens. Zonder veel succes. Als een goede strateeg ontweek hij onze vragen en verschool hij zich achter het collectief: “Mensen komen en gaan, het is de organisatie die telt. Wat ik ervan vind, doet er niet zoveel toe. Ik hoop vooral dat de mobilisatie in 2026 verder aangroeit. Dit mag niet stoppen.”

Thierry laat veel meer na dan een titel of een functie. Hij laat een manier van werken na: een vakbondsbeweging waar niet altijd veel wordt gesproken, maar waar elk woord telt. Als voorzitter wist hij een band te smeden met iedereen, maar bewaarde tegelijkertijd de nodige afstand om beslissingen te kunnen nemen. Aan ons om zijn werk verder te zetten.