Nieuws

‘Jongeren vragen niet om de maan, ze willen gewoon een toekomst’

‘Jongeren vragen niet om de maan, ze willen gewoon een toekomst’

Op 17 november, de Internationale Dag van de Student, trokken 15.000 betogers door het Brusselse stadscentrum om de besparingen in het onderwijs aan te klagen. Scholieren en studenten kregen steun van hun leerkrachten, het middenveld en de vakbonden. En hoewel het toekomstperspectief misschien somber is, was de toon van de betoging dat allesbehalve: hier staat een geëngageerde generatie met vuur in de ogen.

De trommels weerklinken door de Brusselse straten. Tussen de muziek door worden slogans gescandeerd: “On veut du fric pour l’enseignement public!” We willen geld voor het openbaar onderwijs. Het is herfstweer, maar de regen tempert de strijdlust alvast niet. Vanaf het Centraal Station trekt de betoging gestaag via de Pachecolaan langs de Nationale Bank, om vervolgens aan de Kleine Ring af te buigen richting Madou. Bij Madou blijven de trommels dreunend door de smalle straten echoën. Misschien kunnen de betogers op deze manier wél de trommelvliezen van de politici bereiken.

Het zijn vandaag duidelijk de jongeren zelf die het voortouw nemen tijdens de betoging. Vakbonden en middenveldorganisaties zijn aanwezig om hun solidariteit en steun te betuigen, maar het zijn de studenten die hun eisen uitdragen. De betoging verloopt vreedzaam, met bijzonder veel animo, waarbij muziek, dans en gezang iedereen warm houden. Er weerklinken ook leuzen en liederen overgenomen van de Franse scholierenprotesten, waarbij vooral het populaire “J’ai deux passions, la fanfare, la révolution” telkens terugkeert.



Studeren wordt steeds duurder

Gewapend met een aanstekelijke dosis enthousiasme en een megafoon roept Lucile De Reilhan van Jeunes FGTB, de Franstalige jongerenorganisatie van het ABVV, de betogers luidkeels toe. Voor haar is het duidelijk waarom zoveel jongeren vandaag zijn komen betogen: “We zien hoe MR en Les Engagés de jongeren telkens opnieuw viseren met hun besparingen. Ze besparen op onderwijs door het inschrijvingsgeld van 800 naar 1.200 euro te verhogen voor meer dan de helft van de studenten. Ze maken het openbaar vervoer duurder, schaffen gratis schoolmaaltijden af en geven scholen minder geld voor schoolmateriaal. De vaak compleet verouderde schoolgebouwen zijn dringend aan investeringen toe en leerkrachten moeten meer werken voor hetzelfde loon.”


“Studenten die het nu al financieel moeilijk hebben, zullen meer moeten werken en daardoor moeilijker slagen.”

— Lucile De Reilhan, FGTB Jeunes


Volgens Lucile maken de verhoging van het inschrijvingsgeld en de hervorming van het hogeronderwijsdecreet het onderwijs nog elitairder. “Studenten die het nu al financieel moeilijk hebben, zullen meer moeten werken en daardoor moeilijker slagen. Bovendien worden ze geconfronteerd met stijgende prijzen en steeds duurdere huisvesting. In Vlaanderen zien we gelijkaardige ontwikkelingen.”

De inzet gaat dan ook verder dan het onderwijsbudget alleen. “Dat alles past binnen het bredere project van de Arizona-regering, die haar pijlen richt op de meest kwetsbaren in de samenleving in plaats van de sterkste schouders.”


Solidariteit over de taalgrens heen

Die bredere bezorgdheid leeft ook bij de studenten. Sam, een 26-jarige kunststudent uit Bergen, komt op straat voor betaalbaar onderwijs én voor een beter toekomstperspectief.

“Als student wil ik een signaal geven dat ik niet akkoord ga met de huidige besparingspolitiek, want iedereen heeft recht op degelijk en betaalbaar onderwijs. Maar we komen ook op straat voor een betere toekomst in het algemeen. Als we daar samen voor willen gaan, dan moet dat met de hele bevolking gebeuren. Daarom is het ook fijn dat we vandaag onder andere de steun van de vakbonden voelen in onze strijd.”

Ook Vlaamse studenten stappen mee. Aaron, 19 jaar en student sociaal werk, is met twee klasgenoten naar de betoging gekomen. Hij ziet hoe steeds meer mensen uit de boot dreigen te vallen. “Onderwijs wordt steeds minder toegankelijk, waardoor het voor bepaalde, reeds kwetsbare bevolkingsgroepen niet meer haalbaar wordt om verder te studeren.”

Meredith Top is lid van de jongerencommissie van het ABVV en deelt die bezorgdheid: “De Vlaamse regering bespaart op studiebeurzen, vermindert het Groeipakket en voert samen met lokale besturen kotentaksen in. Opnieuw komt de rekening bij jongeren terecht.”

Daarom staat ze hier vandaag uit solidariteit met de jongeren. “Voor ons is onderwijs een fundamenteel recht, geen privilege. We blijven pleiten voor kwaliteitsvol, betaalbaar en democratisch onderwijs dat toegankelijk is voor iedereen, ongeacht de financiële achtergrond.”

De solidariteit stopt duidelijk niet aan de taalgrens, aan de schoolpoort of bij één generatie.


“Voor ons is onderwijs een fundamenteel recht, geen privilege. We blijven pleiten voor kwaliteitsvol, betaalbaar en democratisch onderwijs dat toegankelijk is voor iedereen, ongeacht de financiële achtergrond.”

— Meredith Top, ABVV Jongeren

Leerlingen en leerkrachten in hetzelfde schuitje

De steun van de leerkrachten is voelbaar, zowel op de betoging als in de scholen zelf. Voor Laura, leerkracht aardrijkskunde, zitten studenten en onderwijspersoneel in hetzelfde schuitje. “Sinds de scholen in september opnieuw van start zijn gegaan, voelen we de directe effecten en gevolgen van de besparingen. Het onderwerp leeft enorm bij ons.”

De omstandigheden waarin leerkrachten lesgeven, bepalen mee de omstandigheden waarin jongeren leren. Meer werkdruk, minder middelen en verouderde gebouwen treffen beide groepen. Opkomen voor toegankelijk en kwaliteitsvol onderwijs is dan ook een gezamenlijke strijd.



Meebeslissen over de toekomst

Het studentenprotest in België houdt intussen al anderhalf jaar aan. Leerlingen en studenten betoogden, staakten en bezetten hun scholen en universiteiten. Ook elders in Europa komen jongeren op voor toegankelijk onderwijs en tegen de ontmanteling van de welvaartsstaat, terwijl de meest vermogenden buiten schot blijven.

Achter die mobilisatie schuilen angst en onzekerheid over de toekomst. Het idee dat elke generatie het beter zal hebben dan de vorige, is voor deze jongeren allerminst vanzelfsprekend. De mogelijkheid hebben om te studeren, een betaalbare woning te kopen en een degelijk verloning krijgen: het zijn fundamentele pijlers van ons maatschappijmodel die voor velen steeds onwaarschijnlijker lijken te worden.

“Onderwijs is een recht, geen privilege”, benadrukt Lenaïk Dumont, voorzitter van de Fédération des étudiants francophones, terwijl ze de menigte toespreekt die bij Madou halt heeft gehouden. “We zien dat studenten overal in Europa opkomen voor hun rechten. Onze toekomst wordt niet zonder ons beslist, maar met ons. Want het is ook onze toekomst.”

De jongeren die vandaag door Brussel trekken, weigeren zich neer te leggen bij een samenleving waarin iedereen zijn plan moet trekken en kansen steeds ongelijker verdeeld worden. Ze willen mee bepalen hoe het anders kan. Zoals Lucile het verwoordt: “Ze vragen niet om de maan, ze willen gewoon een toekomst.”



Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Lees ook x