De Arizona-regering is op zoek naar vele miljarden om de begrotingsput dicht te fietsen. Zoals we stilaan gewend zijn: veel oude wijn in nieuwe zakken, en het zijn weer dezelfde groepen die in het regeringsvizier staan.
Een indexsprong of een reeks indexsprongen. Toe maar. Een btw-verhoging die alles duurder maakt. Meer flexibiliteit waar steeds minder tegenover staat. De koopkracht van werknemers is voor de zoveelste keer de pasmunt waar deze regering op beknibbelt.
Niet louter wiskunde
Een begroting is meer dan het totaal aan plussen en minnen. Het gaat om bewuste beleidskeuzes, vaak vermomd als louter een complexe rekenoefening. Het gaat om de keuze van wat je wil opbouwen en absoluut wil beschermen, maar ook om wat je bereid bent op te offeren of zelfs af te breken. Het grootste deel van de factuur doorsturen naar wie werkt, wie met pensioen is, wie van een uitkering moet rondkomen, of naar de openbare diensten … is dus geen boekhoudkundige noodzaak. Het is een maatschappelijk project.
Andere keuzes zijn echter mogelijk. Er bestaat wel degelijk een plan B, en dat roepen we al maanden. Het ontbreekt ons niet aan alternatieven, maar wel aan politieke wil om van koers te veranderen.
Het is aan ons om deze alternatieven levend te houden, telkens wanneer bezuinigingen ons worden voorgesteld als de enige mogelijke weg. De vakbonden en hun studiediensten dokterden concrete plannen uit om zo’n 21 miljard euro op te halen. Op een rechtvaardige manier, in plaats van steeds in de zakken van werknemers te zitten. Nutteloze belastingvoordelen en inefficiënte subsidies voor bedrijven moeten herzien worden. Vermogen moet meer bijdragen. Ons belastingstelsel moet eerlijker, met meer bijdragen van wie zijn geld voor zich laat werken dan van wie werkt voor zijn geld.
Dat was de insteek van de petitie voor een rechtvaardiger belastingstelsel die we samen met de andere vakbonden lanceerden. Meer dan 77.000 burgers ondertekenden onze oproep, ruimschoots meer dan de 25.000 die we nodig hadden om een hoorzitting in het parlement af te dwingen. Centraal in onze oproep: een grotere belastingbijdrage van de meest vermogenden in ons land. Recent onderzoek wees nogmaals uit dat een zeer grote meerderheid van de Belgen achter dit voorstel staat. Waar wachten onze politici op?
Wat we willen verdedigen
Het verhaal over “de centen zijn op” staat bovendien in schril contrast met het gemak waarmee miljarden worden gevonden voor militaire uitgaven. We sluiten onze ogen niet voor de instabiliteit of bedreigingen van buitenaf. Maar de veiligheid van een bevolking gaat over veel meer dan militarisering.
Hoe kun je immers beweren een bevolking te beschermen terwijl je tegelijkertijd haar fundament ondermijnt? Vrede wordt ook van binnenuit opgebouwd door iedereen economische en sociale zekerheid, degelijke openbare diensten en collectieve bescherming te garanderen wanneer het leven een tegenslag brengt. Kortom: waardigheid voor iedereen.
De begrotingsdiscussie kan dus niet beperkt blijven tot de vraag wie op welke manier welk deel van de put gaat dichtfietsen. Ze dwingt ons om na te denken over wat we willen opbouwen, behouden en beschermen.
Er zijn alternatieven. Wij leggen ze op tafel.
Op 9 oktober betogen we in Brussel om deze alternatieven te verdedigen, de koopkracht te beschermen en de regering te herinneren aan onze rode lijnen.
