Van oudsher hebben vrouwen hun rechten met harde strijd afgedwongen. Elke stap vooruit – stemrecht, onderwijs, inkomen, sociale zekerheid, autonomie over het eigen lichaam – werd (soms tijdelijk) veroverd na een zware strijd, tegen de gevestigde orde en conservatieve krachten in.

Vrouwenrechten vallen nooit zomaar uit de lucht. Dat toont de geschiedenis.

Ook vandaag. Waar (extreem)rechts aan terrein wint, gaan vrouwenrechten erop achteruit. Polen, Hongarije, de Verenigde Staten en andere landen stellen bepaalde verworvenheden ter discussie, soms op brutale wijze. Vrijheden inperken, vrouwen ‘op hun plaats zetten’, autonomie ter discussie stellen. ‘Masculinisme’ viert hoogtij, met oerconservatieve standpunten, geënt op een terugkeer naar het verleden, in de (extreem)rechtse modderpoel.

We zien een opvallende hypocrisie. Conservatieven zeggen graag de helden en heldinnen van vroeger te eren. Maar ze minachten, bestrijden of negeren degenen die zich vandaag verzetten. Ze verheerlijken de strijd zodra die gewonnen is, maar veroordelen degenen die hem nog voeren.

Hoe zit het vandaag in België? De ongelijkheid blijft bestaan en vergroot. Vrouwen krijgen lagere pensioenen, hebben vaker te maken met onzekerheid en onderbroken loopbanen. Bepaalde politieke keuzes maken de situatie alleen maar erger voor degenen die al in de onzekerheid zitten, degenen die nog net het hoofd boven water houden. Degenen die samenwonen, degenen die al op een partner of een uitkering aangewezen zijn.

Wij geven niet op. Wij zijn syndicalisten, feministen, antifascisten. Want de geschiedenis leert ons: conservatieve krachten kunnen overwonnen worden wanneer progressieven zich verenigen. Wanneer werknemers v/m/x, vakbonden en het maatschappelijk midden weigeren zich neer te leggen bij het status quo, dan is veel mogelijk. Zo gingen op 8 maart duizenden mensen de straat op voor de internationale dag van strijd voor de rechten van vrouwen, gevolgd door vele tienduizenden op 12 maart in Brussel tijdens een nationale betoging vóór sociale rechtvaardigheid en tegen de Arizona-regering.

Die Arizona-regering verdeelt. Wij kiezen ervoor om onze krachten te bundelen. Vrouwenrechten zijn nooit een geschenk geweest. Ze zijn altijd het resultaat geweest van een collectieve strijd. En die strijd zetten we voort. Samen.

Selena Carbonero Fernandez, algemeen secretaris

Miranda Ulens, algemeen secretaris Vlaams ABVV

Florence Lepoivre, algemeen secretaris ABVV Brussel